કાંઈક ખૂટે છે...
આજ સવારે પહોંચ્યો હું ધાબે, પતંગ-ફિરકી લઈને સાથ,
જગ્યા તો એ જ છે, પણ મિત્રોનો એ સંગાથ ખૂટે છે.
જોઈ સોસાયટીના કમ્પાઉન્ડમાં નાના બાળકોની એ ટોળી,
સમજાયું કે મારું એ નિર્દોષ બાળપણ જ ક્યાંક ખૂટે છે.
લાડુ, ચીક્કી ને ઊંધિયું તો લઈ આવ્યો હું બહારથી,
પણ માના હાથની એ મમતા અને પ્રેમનો સ્વાદ ખૂટે છે.
યાદ કરી વીતેલા સમયને, થયો અહેસાસ આજે મને,
ભલે હતા નિર્ધન, પણ એ ખુશીઓ ને પરિવારનો સાથ ખૂટે છે.
આજે સગવડ છે બધી, ને સાધનો પણ છે ઘણા મારી પાસે,
બસ, લોકોની એ સાચી લાગણી અને જૂની રીત કાંઈક ખૂટે છે.
આજ ફરી પહોંચ્યો ધાબે, હું પતંગ-ફિરકી લઈને સાથ,
ત્યારે સમજાયું કે જિંદગી જીવવાની અસલી એ રીત જ હવે ખૂટે છે.
0 ટિપ્પણીઓ